Սփյուռքը այս պարագայում ամպերի մեջ է, կոտրված է, եթե ժամանակին ուներ սուբյեկտիվ նյութ, դոգմա, որի հետևից գալիս էր ազգային նկրտումներով՝ մեր Արցախն էր: Այսօր, Արցախը կորցնելուց հետո, Սփյուռքն օդի մեջ է: Չկա այն կամուրջը, հիմնարար քարե կամուրջը, որ ամեն սփյուռքահայի կամա թե ակամա ստիպի մտածել եթե ոչ տարի մեկ, գոնե երկու տարի մեկ անգամ Հայաստան այցելել, ինչով կարող է օգնել կամ մի ծրագիր մշակել: Այս մասին ասել է «Հայաստանը ես եմ» նախաձեռնության խորհրդի անդամ Սեպուհ Գազարյան:
«Օգնության մասով էլ խոսենք. ես կտրուկ դեմ եմ, օգնության դարաշրջանը անցավ, հանում ենք դուրս: Մեր Սփյուռքն այսօր օգնության կարիք ունի, ունի բարոյական, գիտական, ազգային օգնության կարիք, հայ մնալու, որպեսզի կարողանանք հայապահպանումը ամենաբարձր դիրքերում պահենք և ստիպենք, որ սերունդները շարունակեն դաստիարակվել հայեցի, այլապես Սփյուռքը կորցնելու ենք»,-նշել է նա:
