Մեսրոպ Հովհաննիսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․
Տարածք կորցնելը անընդունելի է։ Բայց պատմության ընթացքում կարող են լինել ճակատամարտեր, պատերազմներ, ժամանակավոր պարտություններ, երբ քեզանից ուժով տարածք են խլում։ Դա մի բան է։ Իսկ սեփական պատմական հիշողությունը, իրավունքն ու ազգային արժանապատվությունը սեփական ձեռքով հանձնելը՝ լրիվ ուրիշ բան։
Մեզանից կարող են ուժով տարածք խլել, կարող են մեզ պարտության առաջ կանգնեցնել, կարող են ծանր իրականություն պարտադրել, բայց ոչ ոք չի կարող մեզ պարտադրել, որ այդ պարտությունը դարձնենք մեր համոզմունքը, մեր պատմական հիշողությունը ջնջենք և ինքներս հրաժարվենք այն ամենից, ինչի իրավունքն ու հիշողությունը սերունդներով մեզ է հասել։
Ես անձամբ դա չեմ ընդունելու։
Եվ դեռ հույս ունեմ, որ կհամախմբվենք։ Ոչ միայն նույն ցավը զգալու, ոչ միայն բողոքելու, այլ քաղաքական և հանրային իրական ուժ դառնալու համար։
Ես անկեղծ սպասում եմ Ազգային ժողովում գտնվող մեր ընդդիմության խոսքին։ Սպասում եմ Նիկոլ Փաշինյանի հնչեցրած թեզերին հստակ, կոշտ և հիմնավորված հակադարձումների՝ Տիգրանաշենի, Արցախի հարցը «փակված» համարելու և մնացած բոլոր այն հարցերի վերաբերյալ, որոնք վերաբերում են մեր պետական ու ազգային շահերին։
Ես՝ որպես անկախ ընդդիմադիր հանրային գործիչ, կարող եմ խոսել, գրել, հակադարձել, դուրս գալ կառավարության դիմաց և իմ պայքարը տանել։ Բայց ընդդիմադիր հասարակության մեծ զանգված իր քաղաքական ներկայացուցչությունը վստահել է ձեզ՝ Ազգային ժողովում գտնվող ընդդիմությանը։ Վստահել է ոչ նրա համար, որ վերջում համաձայնության գաք իշխանության հետ և թույլ տաք, որ Նիկոլ Փաշինյանը միանձնյա կերտի մեր պատմության հերթական խայտառակ էջը։ Վստահել է, որ հակադարձեք, պայքարեք, քաղաքական դիմադրություն կազմակերպեք և համախմբեք մարդկանց։
Որովհետև եթե մեզ համար այս ամենն իսկապես անընդունելի է, ապա մեր պատասխանը չի կարող լինել հուսահատությունը, լռությունը կամ հերթական հարմարվողականությունը։ Մեր պատասխանը պետք է լինի համախմբումը, կազմակերպվածությունը, քաղաքական կամքը և այս ընթացքը փոխելու պատրաստակամությունը։
Հ.Գ
Մենք դեռ կամք ունենք կանգնելու, իրար գտնելու, համախմբվելու և ուժ դառնալու։ Այդ կամքը չի մեռել։ Ու քանի դեռ վերջնական չի մեռել, ժամանակն է լռությունից դուրս գալու, կողք կողքի կանգնելու և ապացուցելու, որ մենք դեռ պատրաստ ենք պայքարել մեր արժանապատվության, հիշողության և ապագայի համար։
