Ռուզան Ստեփանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
Երեկ իմ կյանքի ամենածանր օրերից մեկն էր.կողքիս ծնողը անընդհատ արտասվում էր։ Ցավից մաշված այտերից արցունքը չէր հասցնում չորանալ, բայց ոտքերի մեջ դեռ ուժ կար իր երկու անհետ կորած, սարի պես տղաներին որոնելու . ծնողների հետ նամակ էինք հանձնում տղերքին հանձնողին։ Ամեն ծնողի հայացքում սեփական զավակի որոնումն եմ տեսնում, ամեն ծնողի հայացքում ցավ ու անորոշություն եմ տեսնում, անքուն գիշեր ու տառապանք եմ տեսնում։ Երանի այն օրը ,որ մեր հարյուրավոր տղաների ծնողներ, ամենապարզ, ամենամարդկային առավոտն ունենան, իրենց զավակներին գրկելու , բարի լույս ասելու այս սովորական հնարավորությունն ունենան։ Երանի…
