ՍԴ դիմողները կամ խորքային ամնեզիա ունեն կամ տառապում են քաղաքական կրիտինիզմով։
ՀՀ պատմության մեջ, ՍԴ–ն մեկ անգամ է կայացրել «համարձակ» որոշում։ Դա 2003թ․–ն էր։ Ուժի մեջ թողեց ԿԸՀ որոշումը, բայց ԱՌԱՋԱՐԿԵՑ վստահության հանրաքվե անցկացնել։
Հիշեցնեմ, սա այն ընտրություններն էին, երբ Քոչարյանի օգտին քվեարկում էին դեռ այն ժամանակ Հայաստանում ապրող փոքրաթիվ հինդուսները։ Հետագայում, նրանց ընտրությունների բերողը դրական մահով մեռավ․ բոբիկ ոտքերով փորձում էր բաղնիքի լույսը սարքել։
2008թ–ին, անգամ Տեր–Պետրոսյանը չկարողացավ իր ողջ վեհությամբ ու յուր կողմից ՍԴ դատավորներ նշանակած անձանց նկատմամբ օբյեկտիվ ազդեցություն կիրառել։ Խառը կինոների մեջ դատավորի աչոն կար, մեկի տղեն կոկս էր սիրում ու էս ձեւ էլի։
Էս ընթացքից ամենաշատը շահեցին ընդդիմության փաստաբանները)
Հա, չմոռանամ ասել, որ հինգ քաղաքական ուժերը, որոնք հանդես եկան հայտարարությամբ, ի սկզբանե դատապարտված են ձախողման։
Հղումում կթողնեմ իմ վերջին հոդվածը, որի պատճառով մի պատշալուրջ տիկին ինձ գավառական էր անվանել։ Հայաստանը մտնում է այլ՝ ավելի բարդ խնդիրների փուլ։
Վահրամ Թոքմաջյան
