Վաշինգտոնյան հռչակագիրը և դրա շրջանակում ստորագրված փաստաթղթերը ակնհայտորեն չեն կարող կայուն, արդար ու արժանապատիվ խաղաղություն ապահովել, որովհետև դա Արցախի ժողովրդի իրավունքների ու արյան հաշվին է, և բացի դրանից, նույն Ադրբեջանը, որը միջազգային բազմաթիվ հանցագործություններ կատարած կողմ է, որևէ ձևով կաշկանդված չի զգում իրեն։ Այս մասին News.am-ի հետ զրույցում ասել է Արցախի Հանրապետության մարդու իրավունքների նախկին պաշտպան Արտակ Բեգլարյանը:
«Մի կողմից խաղաղությունը համապարփակ ու ներառական չէ, չի ներառում հակամարտության բոլոր հիմնական հարցերը ու չի կարգավորում, երկրորդը՝ այս հռչակագիրը չի վերացնում հակամարտության հիմնական պատճառները, այդ թվում, օրինակ՝ հայատյացության համակարգը Ադրբեջանում», — նշել է Բեգլարյանը։
Խոսելով ռիսկերի մասին, նա ասել է, որ դրանք հիմնականում կապված են արցախցիների իրավունքների և արդարության հետ:
«Սա բերելու է նրան, որ նախ հայ ժողովուրդը չի հանդուրժելու այս իրավիճակը, երկրորդը՝ Ադրբեջանի իշխանություններն ու ժողովուրդը սա համարելու են որպես այսպես ասած, հաղթանակ կամ խրախուսանք իրենց համար և շարունակելու են նոր հանցագործություններ ու ոտնձգություններ անել հայերի ու Հայաստանի հանդեպ։ Դրա համար պետք է, որ միջազգային իրավունքի նորմերին համապատասխան խաղաղությունը լինի, որպեսզի ադրբեջանական կողմն էլ հասկանա, որ սկզբունքները պահպանվում են և իրենք նոր հանցագործությունների չեն կարող գնալ», — ընդգծել է Արցախի նախկին ՄԻՊ-ը։
Լրագրողի հարցին՝ արդյո՞ք ունենում են հանդիպումներ, քննարկումներ կապված արցախցիների իրավունքների հետ, Բեգլարյանը պատասխպանել է՝ այո:
«Տարբեր հանդիպում, քննարկումներ սովորաբար ունենում ենք արցախցիներով և հասարակական կազմակերպություններով, հանրային գործիչներով, նաև պետական պաշտոնյաների հետ: Բոլորս հասկանում ենք, որ մեր լծակները և ռեսուրսները խիստ սահմանափակ են, բայց մյուս կողմից, որքան մենք ողջ ենք ու կանք, մենք առնվազն բարձրաձայնում ենք մեր իրավունքների մասին», — նշել է նա, հավելելով՝ հիմնական հարցը ՀՀ-ում պաշտոնական դիրքորոշման փոփոխությունն է: Բեգլարյանը հույս է հայտնել, որ գալիք իշխանությունները ավելի արդար և ներառական որոշումներ կկայացնեն:
Արտակ Բեգլարյանը, շարունակելով թեման, ասել է, որ գործող իշխանությունները արցախցիների ձայնը չեն ուզում լսել, ընդ որում ոչ միայն արտաքին քաղաքական հարցերում, այլ նաև ներքին որոշումներում, որոնք վերաբերում են ներսում արցախցիների իրավունքների պաշտպանությանը և շատ դժվար է լինում նրանց հետ որևէ երկխոսության գնալ:
«Հիմնականում հանրային ճնշման, հրապարակային բողոքի ակցիաների արդյունքում որոշակի բանակցություններ ունեցել ենք, կիսատ-պռատ կոսմետիկ բարելավումներ են արել գործող որոշ ծրագրերում, բայց խոշոր առումով կարող ենք ասել, որ գործող իշխանությունները գրեթե զրոյական ներառականության քաղաքականություն են վարում արցախցիների հանդեպ», — նշել է նա:
Արցախի նախկին ՄԻՊ-ն անդրադարձել է նաև Երևանում Արցախի ներկայացուցչության շենքին, նշել, որ այն վերցնելու քաղաքական որոշում կար, որովհետև գործնական առումով դարձել էր Արցախյան պետական ինստիտուտների հենարանը, և սիմվոլիկ առումով՝ Արցախի ժողովրդի համար խորհրդանիշ միակ կառույցը:
«Այդ պատճառով իրենք որոշել են, որ պետք է նաև այս հենարանը վերացնել: Ես վստահ եմ՝ նաև ադրբեջանական կողմն է այսպիսի հարցեր բարձրացրել, այդ թվում, որ նայում ենք ստորագրված համաձայնագրի նախագծում՝ համապատասխան ձևակերպումներն առկա են», — ասել է նա և եզրափակել խոսքը, նշելով, որ արցախցիները և Արցախի հարցով մտահոգ անձինք, հանրային ճնշմամբ, նաև իրավական գործիքակազմերով, պետք է թույլ չտան այդ շենքը խլել արցախցիներից։
