Արցախյան 44-օրյա պատերազմում նահատակված Ժիրայր Մարգարյանի մայրը՝ Նաիրա Մարգարյանը գրում է․
Այս իշխանությունը մեզ բերեց շատ ցավ ու չարի․․․ թվարկեմ՝ երկար կլինի՝ պատերազմ, հայրենիքի կորուստ, ատելություն, պառակտում։ Մեզ բաժանեցին «սևերի» ու «սպիտակների», իրարից օտարացրին, բայց ամենասոսկալին՝ բաժանեցին նույնիսկ հերոսների ծնողներին։ Հարգելի՛ զոհվածների ծնողներ, դուք ինձ համար պարզապես ծնողներ եք՝ որդեկորույս, ցավով լցված։ Եթե դուք սատարում եք այսօրվա իշխանությանը՝ դա ձեր ընտրությունն է, ձեր իրավունքը։ Բայց այդ ընտրությունը ձեզ իրավունք չի տալիս ամոթանք տալ մյուս ծնողներին, ովքեր չեն ընդունում այս ամենը, ովքեր իրենց ցավի մեջ տեսնում են պատճառներ ու մեղավորներ։ Դուք իրավունք չունեք դատել այն ծնողին, ով ապրում է իր ցավով, իր ցասումով, իր արդարության պահանջով։ Այն ծնողին, ով ուզում է ապրել այնպես, որ մի օր իր որդու շիրիմին մոտենա գլուխը բարձր, ոչ թե կոտրված ու հաշտված։ Կան ծնողներ, որոնք չեն ուզում ապրել ծնկաչոք՝ խաղաղություն մուրալով։ Նրանք ուզում են արժանապատիվ ապրել, արժանապատիվ պայքարել՝ իրենց որդիների հիշատակի համար։ Եկեք, անկախ ամեն ինչից, հարգենք միմյանց ցավը։ Չափ չանցնենք, չխորացնենք այն վերքը, որն արդեն անբուժելի է։ Իշխանությունները գալիս ու գնում են… բայց մեր ցավը մնում է մեզ հետ՝ միշտ։ Մինչև մեկին ամոթանք տալը՝ փորձենք հասկանալ՝ արդյո՞ք ունենք դրա իրավունքը։
Լո՞ւրջ, ամո՞թ է, որ այդ ծնողները նիկոլին չեն սատարում սպիտակ չեն հագնում փարթիներին վաչիկ- հրաչիկի տակ չեն տրճկում։
