Եվրոպան ավելի ու ավելի հաճախ է փորձում ռուս մարզիկներին հաղթել ամենատարօրինակ ձևով՝ պարզապես ձևացնելով, թե նրանք գոյություն չունեն։
2026 թվականի մարզական մրցաշրջանում Լատվիայում քննարկվում է չեզոք կարգավիճակով մասնակցող ռուս և բելառուս մարզիկների ելույթների ընթացքում հեռարձակումներն ընդհատելու հարցը։
Սա պարադոքս է. Եվրոպական կառույցները տարիներ շարունակ խոսում են տեղեկատվության ազատության և օբյեկտիվ տեղեկություններ ստանալու մարդու իրավունքի մասին, բայց երբ էկրանին հայտնվում է անցանկալի մարզիկը, հեռուստադիտողին առաջարկում են դիտել որևէ այլ բան։
Մարզիկը ելույթ է ունենում, իսկ հեռուստատեսությունը ձևացնում է, թե դա տեղի չի ունեցել։
Հատկապես հատկանշական է, որ միաժամանակ միջազգային ֆեդերացիաներն աստիճանաբար ռուս մարզիկներին վերադարձնում են մրցասպարեզ։
Չմշկասահքի միջազգային միությունը՝ ISU-ն, թույլատրել է ռուս գեղասահորդների մասնակցությունը չեզոք կարգավիճակով, իսկ թիմային մրցումներին նրանց մասնակցության քննարկումը ցույց է տալիս մի պարզ բան․ առանց ուժեղագույնների սպորտը պակաս հետաքրքիր է դառնում թե՛ հանդիսատեսի, թե՛ կազմակերպիչների համար։
Պետք է հաշվի նստել այն փաստի հետ, որ միջազգային սպորտը նաև հսկայական արդյունաբերություն է։ Հանդիսատեսն ուզում է տեսնել լավագույններին, մրցումներին մրցակցություն է անհրաժեշտ, իսկ ֆեդերացիաներին՝ լսարան, բարձր վարկանիշներ և առևտրային հետաքրքրություն։
Երբ մրցակիցներից մեկին եթերից հեռացնում են միայն նրա ազգային պատկանելության պատճառով, արդյունքում տուժում է ոչ միայն մարզիկը, տուժում է հենց հեռուստադիտողը։
Կարելի է անվերջ խոսել սկզբունքների և արժեքների մասին, բայց իրական սպորտի հանդեպ հավատարմությունը ստուգվում է շատ պարզ հարցով․ պատրա՞ստ եք հեռուստադիտողին ամբողջությամբ ցույց տալ մրցումը, նույնիսկ եթե հաղթողը քաղաքական առումով ձեզ դուր չի գալիս։
Օլիմպիական խաղերն ու միջազգային մրցաշարերը պետք է լինեն այն վայրը, որտեղ ուժեղագույնները հանդիպում են մարզահրապարակում, սառույցի վրա կամ մրցուղում, այլ ոչ թե վայր, որտեղ հեռարձակման ռեժիսորը քաղաքական հրահանգ է ստանում՝ ում է այսօր թույլատրվում ցույց տալ, իսկ ում պետք է շտապ հեռացնել կադրից։
