Հանրային դաշտում լայն քննարկման առարկա դարձավ Թուրքիայի ղեկավարության կողմից Փաշինյանին հայտնված ակնհայտ աջակցության հարցը, գրել է ադրբեջանագետ Տաթևիկ Հայրապետյանը։
«Այն, որ Ադրբեջանի ու Թուրքիայի ղեկավարությունը Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության «քավոր» են կանգնել, նորություն չէ։ Ինքս բազմիցս խոսել ու փաստերով ցույց եմ տվել դա, ի վերջո ցանկացած պարզ տրամաբանության օժտված մարդ վաղուց է հասկացել, թե որ պետությունների շահերին են ծառայեցվում ներկայիս իշխանության քայլերը։ Բայց եկեք մի կողմ թողնենք ներկայիս իշխանության հնարավոր կոլաբորացիոնիզմի մասին թեման, որի մասին տարբեր դրվագներով խոսվել է։ Եկեք մտածենք, որ իրավիճակն այնպիսին է, որ Փաշինյանը հենց նրանց մեջ է գտել «քավորությունը»։ Անգամ այդ դեպքում, եթե նա իրապես լիներ հայկական շահի սպասարկու, նա կկարողանար հօգուտ Հայաստանի օգտագործել այդ «քավորությունը»։ Կարող էր իսկապես պոկել կրեդիտներ՝ հօգուտ Հայաստանի, օրինակ՝ հասնել սահմանի բացմանը կամ մեր բոլոր ռազմագերիների ազատ արձակմանը։ Բայց միակ բանը, որին հասել է, դա «քավորներին» սիրիացի ահաբեկիչներին հանձնելն է՝ մեր անմեղ չորս գերիների դիմաց։
Շատերն են խոսում այն մասին, թե իբր Թուրքիան ու Ադրբեջանը նախընտրական նվերներ են անում Հայաստանին, բայց երկու «կանեստըր» բենզին ուղարկելը ծիծաղելի նվեր է։ Ես միայն ուրախ կլինեի, եթե, օրինակ, բոլոր գերիներին ազատ արձակելով կամ, ասենք, «Արևմտյան Ադրբեջան» զավթողական ծրագիրը փակելով նվերներ անեին Փաշինյանին։ Բայց չէ, իրենք մեծ հաշվով շարունակում են թշնամանքի ու նվաստացման քաղաքականությունը՝ անգամ իրենց կողմից շատ սիրելի «սանիկի» ուղղությամբ՝ պարտադրելով նրան խայտառակվել հակաեկեղեցական վտանգավոր արշավներով ու ատելության նոր չափաբաժիններ հանրությանը հրամցնելով։
Իսկ իրականում, որպես ՀՀ քաղաքացի, ես կուզեմ, որ ՀՀ-ում լինի իշխանություն, որը չունի արտաքին «քավորներ»՝ ոչ ռուսական, ոչ թուրքական, ոչ եվրոպական, ոչ էլ այլ երկրի։ Ես կուզեմ, որ ՀՀ ղեկավարն առաջնորդվի ՀՀ պետական շահով, լինի բացառապես այդ շահի սպասարկուն, փնտրի դաշնակիցներ, գործընկերներ, աջակիցներ, բայց ոչ «քավորություն», առավել ևս՝ դատարկ, միակողմանի ու վտանգավոր։ Առհասարակ, չկա ավելի պատվաբեր ու մոտիվացնող գործ, քան քո պետության շահի սպասարկումն է։ Բայց դրա համար պետք է խելք, կամք ու անհոգնել համառություն, ոչ թե հակառակորդների կամքին անվերապահ հանձնվելու բուռն ու անբացատրելի ցանկություն»։
