Երեկ և այսօր Հայաստանի ներսում տիրող տրամադրությունները նմանվել են հեռավոր մի գյուղի, որի որոշ բնակիչներ ուրախացել են, որ «քաղաքից լիքը մարդ» է եկել իրենց գյուղի հետ կապ չունեցող ինչ-որ մի «հարսանիքի» մասնակցելու, գրել է ՀՀԿ ԳՄ անդամ Արտակ Զաքարյանը։
«Ընդ որում՝ այդ «հարսանիքը» հյուրերին է պետք, ոչ թե «այդ գյուղի բնակիչներին»: Նրանք իրենց հեռահար ու կոնֆլիկտածին ծրագրերի համար են անցկացնում այդ միջոցառումը, որի հետևանքներից, մեծ հավանականությամբ, տուժելու են նաև «գյուղի բնակիչները»:
Այս ամենն այսքան զավեշտալի չէր լինի, եթե այդ պայմանական «գյուղի և գյուղացիների» կորուստների ու դժբախտությունների մի զգալի մասի համար իրենց լուման չունենային նաև այդ «հարսանքավորները»:
Հայ ժողովրդի պատմությունը տարբեր բարդություններ է ունեցել, ճակատագրի տարբեր հեգնանքներ են եղել, բայց որ պետք է ժամանակ առ ժամանակ ոգևորվենք մեր դժբախտությունների կուլիսային հեղինակներից, կամ դրանց վրա աչք փակողներից (հանուն նավթի ու գազի)՝ դա 21-րդ դարում մեզ չի սազում:
Հ.Գ.
Առաջին անգամ Հայաստանում անկացվում է միջոցառում, որի տուժողներից մեկը կարող է լինել նաև Հայաստանը: Ոմանք միամտաբար ասում են «իբրև թե, մինչև հիմա Հայաստանի տեղը չգիտեին»: Նրանց պետք է ասել՝ Արցախի հաղթանակով բոլորն էլ գիտեին Հայաստանի տեղը: Ու գիտեին նաև, որ նախկին Հայաստանը չէր համաձայնվում զոհի կերպարում լինել: Այսօրվա աշխարհի շատ երկրների ղեկավարներին զոհի կերպարներ են պետք, այնպիսին, ինչպիսին Ուկրաինան է, ինչպիսին Արցախն էր (Վրաստանը չհամաձայնվեց զոհի կերպարին, կեցցե՛ն): Հիմա այդ կերպարում Եվրոպան շարունակում է տեսնել Հայաստանին, որովհետև այսօրվա Հայաստանի ղեկավարները վերջին 7 տարիներին մեր երկրի շահերը զոհաբերողի դերում են իրենց դրսևորել»,-նշել է նա։
